Najważniejsze wyznaczniki etosu rycerskiego
W różnych opracowaniach spotkać można prędzej odmienne ujęcia zestawu wartości średniowiecznych rycerzy, w wyższym stopniu akcentujące wartości fizyczne czy duchowe (M. Ossowska, L. Zakrzewski, U. Świderska, D. Piwowarczyk). Ciekawe jest podejście D. Piwowarczyka, jaki opisując wartości rycerskie na przykładzie Zawiszy Czarnego, wymienia siódemka cnót, stojących w opozycji aż do siedmiu grzechów głównych: wylewność (fidelitas), bogobojność (pietas), waleczność (virtus), roztropność (prudentia), dworność (curiositas), hojność (largitas) i honor.
Ogólnie przyjąć można, iż w skład etosu rycerskiego wchodziły następujące wartości:
- Dobre urodzenie – stanowiło jedność spośród podstawowych atrybutów rycerza. Legitymowanie się bogatym drzewem genealogicznym było powodem aż do dumy i potwierdzało wysoką pozycję społeczną.
- Stanowa solidarność rycerska – jej wyrazem na gruncie kultury Europy Zachodniej była na przykład sprawa bractw rycerskich, mająca swoją kontynuację w powoływaniu towarzystw turniejowych.
- Hojność – sknerstwo było cechą pogardzaną, charakterystyczną na rzecz chłopa czy mieszczanina. wyznawca rycerz powinien egzystować rozrzutny. hojność przysparzała sprzymierzeńców, tudzież okazana truwerowi mogła sfinansować się spośród nawiązką, gdyż obdarowany sławił opinia darczyńcy w swojej dalszej drodze.
- Żądza sławy – rycerz szukał okazji aż do nadania rozgłosu swojemu imieniu także na polach bitew, na polowaniu, w charakterze i w turniejowych szrankach. obsługiwanie o dobre opinia i sławę po śmierci nieustająco przejawiają się na kartach średniowiecznych kronik.
- Odwaga – zarzucenie rycerzowi tchórzostwa stanowiło największą – oprócz oskarżenia o zdrada – zniewagę. zapał wykazania odwagi połączona spośród przeświadczeniem o własnej nieograniczonej mocy bywała w taki sposób silna, iż przeczyła zdrowemu rozsądkowi, doprowadzając aż do śmierci całe chorągwie rycerstwa, szarżujące na przeważające liczebnie wrogie wojska.
- Wierność danemu słowu – odróżniała rycerza od chwili chłopa i mieszczanina, spośród zastrzeżeniem jednak, iż dotyczy jej osoba spośród trudem osób równych stanem. w szczególności ważną odmianą tej wierności, na której opierał się w szczególności system feudalny, była wylewność seniorowi.
- Etyka walki – była jednym spośród najważniejszych składników rycerskiego etosu. Tworzyły ją ochrona o równe szanse w walce (nieatakowanie słabszych, dozbrajanie przeciwnika), powinność ataku twarzą w oblicze oraz szacunek na rzecz przeciwnika – szacunek ten wszakże ograniczał się aż do przeciwników poprawnie urodzonych.
- Siła fizyczna, uroda, wdzięk – cechy ani chybi odróżniające rycerza od chwili plebsu. W literaturze rycerskiej poprawnie urodzonego wojownika cechuje przedtem od chwili dziecka niespotykana wojsko i walory fizyczne.
- Szlachetna wygląd wobec kobiet – przy użyciu literaturze rycerskiej pojawił się pogląd, iż myśl o ukochanej wzmacnia rycerza w boju, nadając mu gildia wyższych – wiarus walczył przedtem nie spośród trudem o swój honor, niemniej jednak również sławił opinia swej wybranki.